به نام خدای حسین

باز هم محرم .چیزی به حماسه اش نمانده به عاشورایش  .وهوا دلگیر است  زمین انگار تفتیده .در سرد سرد دی خبری از برف نیست  از عزایش اسمان و زمین هم داغ دارند .

من نیز داغدارم  بیش از هر سال شاید اگر ایجاز را در شب عاشورایش ندیده بودم هرگز باور نمی کردم بلندی مرتبه اش را

روزگاری بود که گر چه ظاهرا شیعه مذهب بودم اما در دل اعتقاد محکمی نداشتم در واقع شفا را خرافه و غیر واقعی می پنداشتم و دور از باور شاید اگر ایجاز دست معجزان سردار بی  دست را با چشم خویش نمی دیدم هنوز هم بر عقیده خود استوار می ماندم

اما خواست خدا بود که من ببینم انچه را لازم است برای دیدن تااعتقاد اوردن

چند سال قبل شب عاشورایش را در مسجدی به صبح رساندم که ایمان من را محکم کرد

در محلی که تمام اهالی بومی اش  از سلاله امامزاده ای هستند  و به ده سادات معروف است به

دعوت دوستی شب را در ان مسجد گذراندم ساعت چیزی بیش از 11 گذشته بود که اشنایی را دیدم که همسرش را روی دست به مسجد اورد زن مریض و نحیف حتی قدرت حرکت خویش را از دست داده بود سرطان مغز استخوان به تمام وجودش ریشه دوانیده بود پزشکش از درمان او نا امید شده و او به ظاهر اخرین روزهای عمرش را می گذراند انشب من تا ساعت 3 بیدار بودم و او را می دیدم که اشک می ریزد و معتقدانه دعا می کند از ساعت سه تاشش  صبح من خواب بودم ساعت شش که از جای برخاستم زن مذکور سر جایش نبود کمی تعجب کردم اما زمانی تعجب من به اوج رسید که خبر سلامتی او را شنیدم سالم و سرحال حتی یک سلول سرطانی در بدنش به جای نمانده بود

با عده دیگری از اشنایان به دیدارش رفتیم و او ماجرای شفا یافتن خود را اینگونه تعریف کرد:

ساعت از چهار صبح گذشته بود من هنوز بیدار بودم داشتم حضرت عباس را قسم میدادم به جان دختر سه ساله امام حسین که از خدا بخواد به دختر سه ساله من رحم کنه قسم میدادم که واسطه بشه  پیش خدا تا من سلامتیم رو به دست بیارم در دل ضجه می زدم اما در ظاهر فقط اشک می ریختم به دودلیل اول اینکه نمی خواستم  با سر و صدا کردن و نالیدن مزاحم سایرین باشم و دوم اینکه دوست نداشتم به جز خدا شخص دیگری به حال زار من ترحم کنه البته من از همه التماس دعا داشتم ولی نه انتظار ترحم

دمادم اذان صبح بود که احساس کردم خواب می بینم  اما متعجب بودم چون می دانستم بیدارم در حالتی بین خواب و بیداری زلزله خفیفی را حس کردم و به دنبال ان یک سایه نورانی را دیدم که به سوی من امد و گفت:از جا برخیز و به خانه برو دخترت منتظر توست با چشم گریان برای شفای تو  دعا می کنه گفتم :اقا من نمی تونم از جا بلند بشم توان حرکت ندارم کاش دستم رو بگیری و بلندم کنی و ان اقا گفت من دستی ندارم که دست تو رو بگیرم خودت بلند شو و به خانه برو

و او از جا بلند  می شود و در کمال تعجب می بیند قوای از دست رفته خویش را باز یافته 

این ماجرا که در محله زندگی من اتفاق افتاد باعث شد به ایجاز ایمان بیاورم وبدانم که شفا وجود دارد اگر قلب پاکی خالصانه خدا را بخواند  و به معجزه یقین داشته باشد و باز فهمیدم ائمه ما  بر حقند و واسطه های خدا هستند با مردم

شهادت امام حسین فرزند برحق شیر خدا را به تمام پیروان حضرتش تسلیت عرض می کنم